# Τα δύο άδεια άγκιστρα στον τοίχο – και το μυστικό της πεθεράς μου

Οι νοσοκόμες έδεσαν τα μαλλιά της νεογέννητης κόρης μου σε μια μικροσκοπική αλογοουρά. Η πεθερά μου επέμενε ότι έπρεπε να της τα κόψουμε αμέσως, αλλά εγώ αρνήθηκα.
Δύο ημέρες αργότερα, όταν επιστρέψαμε στο σπίτι με το μωρό μας, παρατήρησα δύο άδεια άγκιστρα να προεξέχουν από τον τοίχο πάνω από τη συρταριέρα μας. Ο άντρας μου γνώριζε πολύ καλά τι είχε συμβεί.
Η νοσοκόμα πέρασε απαλά ένα δάχτυλο μέσα από τα νωπά μαλλιά της Charlotte, τα οποία είχαν ήδη φτάσει μέχρι τους ώμους της.
Κοίταξε τον γιατρό και χαμογέλασε.
«Επτά λίβρες, και ένα μεγάλο μέρος από αυτές είναι τα μαλλιά της!»
Ο Mason τράβηξε άλλη μία φωτογραφία. Η αγαπημένη του ήταν εκείνη στην οποία ο αντίχειράς μου κάλυπτε κατά λάθος το μισό πρόσωπο της κόρης μας.
«Είναι έτοιμη για το πρώτο της κούρεμα», σχολίασε μια άλλη νοσοκόμα.
Σήκωσε ένα μαλακό λαστιχάκι και μάζεψε προσεκτικά μερικές τούφες. Της έγνεψα καταφατικά, παρακολουθώντας πόσο απαλά φερόταν στη Charlotte.
Η μικροσκοπική αλογοουρά στεκόταν όρθια.
Ο Mason κατέβασε για λίγο το κινητό του. Ήθελε να απολαύσει τη στιγμή χωρίς να την κοιτάζει μέσα από μια οθόνη.
Αφού τράβηξε τη φωτογραφία, η νοσοκόμα αφαίρεσε το λαστιχάκι. Το φύλαξα πριν πάρω ξανά τη Charlotte στην αγκαλιά μου.
Όταν το δωμάτιο ησύχασε, τα χέρια μου άρχισαν να τρέμουν. Δυσκολευόμουν να τακτοποιήσω την κουβερτούλα κάτω από τα μικροσκοπικά ποδαράκια της.
Ο Mason ίσιωσε τη γωνία της και ακούμπησε το χέρι του εκεί, μέχρι να σταματήσουν να τρέμουν τα δάχτυλά μου.
Λίγο αργότερα εμφανίστηκε η μητέρα του κρατώντας δύο χάρτινα ποτήρια. Είχε γράψει τα ονόματά μας πάνω τους με τον δικό της γραφικό χαρακτήρα.
Δίπλα στο δικό μου όνομα είχε ζωγραφίσει έναν μικρό ήλιο.
Η Margaret άφησε τα ποτά χωρίς καν να βγάλει το παλτό της και έσκυψε πάνω από τη Charlotte.
«Αυτά τα μαλλιά πρέπει να κοπούν σήμερα κιόλας».
Γέλασα αμήχανα, θυμούμενη το προηγούμενο σχόλιο της νοσοκόμας.
Η Margaret άγγιξε τον γιακά του παλτού της.
«Στην οικογένειά μας τα κόβουμε πριν τα παιδιά δουν τον εαυτό τους».
Το βλέμμα της στράφηκε προς τον Mason.
«Εννοώ, όταν ένα μωρό έχει τόσο μακριά μαλλιά».
«Να δουν τον εαυτό τους πού;» ρώτησα.
Πλησίασε περισσότερο.
«Στον καθρέφτη».
Η φωνή της χαμήλωσε τόσο πολύ, που δυσκολεύτηκα να την ακούσω.
«Διαφορετικά, κουβαλούν μέσα τους τη θλίψη κάποιου που έζησε πριν από αυτά».
Η οθόνη του κινητού του Mason έσβησε, αλλά εκείνος συνέχισε να την κοιτάζει.
«Margaret, αυτά είναι ανοησίες», μουρμούρισα.
Πριν προλάβει ο Mason να απομακρυνθεί, εκείνη τον άρπαξε από το χέρι.
«Πες της τι συνέβη στην αδελφή σου!»
Με τον Mason ήμασταν παντρεμένοι έξι χρόνια.
Ήξερα ποιο δόντι είχε χτυπήσει στην τετάρτη δημοτικού και πιθανότατα θα μπορούσα να απαριθμήσω όλα τα σκυλιά που είχε μεγαλώνοντας.
Ωστόσο, δεν θυμόμουν ούτε μία συζήτηση για κάποια αδελφή του.
«Mason;»
Απέφυγε το βλέμμα μου.
«Μαμά, σταμάτα».
Η Margaret κοίταξε προς την πόρτα.
«Υποσχέσου μου ότι θα της κόψεις τα μαλλιά πριν φύγετε από εδώ».
Τράβηξα την κουβερτούλα της Charlotte λίγο πιο ψηλά, ευγνωμονώντας που είχα κάτι να απασχολώ τα χέρια μου.
«Δεν πρόκειται να της κόψω τα μαλλιά».
Η Margaret πήρε τα ποτήρια, το ξανασκέφτηκε και τα άφησε πάλι κάτω προτού φύγει.
Ο καφές μου έμεινε ανέγγιχτος μέχρι που κρύωσε εντελώς.
Περίμενα τον άντρα μου να μου εξηγήσει τι εννοούσε η μητέρα του.
Αντί γι‘ αυτό, μου πρότεινε να ζεστάνει το ρόφημά μου.
Δύο ημέρες αργότερα επιστρέψαμε στο σπίτι με τη Charlotte.
Την ανέβασα αμέσως στον επάνω όροφο για να της αλλάξω ρούχα.
Ο Mason είχε στρώσει το κρεβάτι μας με φρεσκοπλυμένα σεντόνια και είχε σηκώσει τα στόρια.
Κάτω από το κρεβάτι, οι παντόφλες μου ήταν τακτοποιημένες η μία δίπλα στην άλλη.
Αυτή η μικρή χειρονομία παραλίγο να με κάνει να δακρύσω.
Ύστερα, το βλέμμα μου έπεσε στη συρταριέρα.
Δύο γυμνά άγκιστρα προεξείχαν από τον τοίχο. Ανάμεσά τους διακρινόταν ένα τετράγωνο σημείο με μπογιά που έμοιαζε πολύ πιο φρέσκια από την υπόλοιπη επιφάνεια.
Για έξι ολόκληρα χρόνια, κάθε πρωί κοιτούσα τον καθρέφτη που κρεμόταν εκεί.
Κάτω από τον καθρέφτη είχαν μείνει λίγα υπολείμματα από την κρέμα σώματός μου, τα οποία σκόπευα να καθαρίσω πριν φύγω για το νοσοκομείο.
Είχε εξαφανιστεί και ο καθρέφτης του διαδρόμου.
Αφού έλεγξα και το μπάνιο, φώναξα:
«Πού βρίσκονται όλοι οι καθρέφτες μας;»
Ο Mason σταμάτησε στη μέση της σκάλας και προσπαθούσε επανειλημμένα να ισιώσει το μπλεγμένο λουρί της τσάντας με τα βρεφικά είδη.
«Η μαμά μου ζήτησε να τους απομακρύνω».
Τον ρώτησα πότε πρόλαβε να το κάνει.
«Όταν ήρθα σπίτι για να σου φέρω τις παντόφλες».
Τα πόδια μου πονούσαν, γι‘ αυτό του είχα ζητήσει συγκεκριμένα να μου τις φέρει.
Τις είχε μεταφέρει στο νοσοκομείο μέσα σε μια σακούλα από το σούπερ μάρκετ. Όταν μου τις έδωσε, είχα φιλήσει τρυφερά τον καρπό του.
Ξαφνικά, η ανάμνηση εκείνης της μικρής στιγμής μού προκάλεσε δυσάρεστα συναισθήματα.
«Πραγματικά την πιστεύεις;»
Κούνησε αρνητικά το κεφάλι.
«Όχι».
Έβγαλε την τσάντα από τον ώμο του και εξήγησε:
«Απλώς δεν ήθελα να σε αναστατώσει».
Το βλέμμα μου επέστρεψε στο άδειο σημείο πάνω από τη συρταριέρα.
«Τώρα όμως είμαι ήδη αναστατωμένη, Mason».
Η Charlotte είχε βγάλει το ένα χεράκι της έξω από την κουβέρτα και άνοιγε ξανά και ξανά τα μικροσκοπικά δαχτυλάκια της πάνω στο στήθος μου.
Ο Mason άπλωσε τα χέρια του για να την πάρει, αλλά περίμενε πρώτα την άδειά μου.
Του την έδωσα και κάθισα. Πονούσα ακόμη τόσο πολύ, που ακόμη και η σκέψη να κατέβω τις σκάλες μού φαινόταν εξαντλητική.
Άλλαξε τα ρούχα της Charlotte πάνω στο στρώμα, δίπλα μου.
Είχε ετοιμάσει τρία φορμάκια, ανάμεσά τους κι ένα με μικρές κίτρινες πάπιες.
Με ρώτησε ποιο προτιμούσα.
Μια τόσο απλή ερώτηση μού φάνηκε παράξενα παρηγορητική.
«Αυτό με τις πάπιες», απάντησα.
Αφού έντυσε τη Charlotte, ο Mason έφερε μια καρέκλα πιο κοντά.
Τον ρώτησα πόσο χρονών ήταν η αδελφή του.
Το βλέμμα του έπεσε στο κουμπωμένο φορμάκι της κόρης μας.
«Πέντε».
Η Charlotte άρχισε να αναζητά γάλα ακουμπώντας το πρόσωπό της στο μανίκι του, οπότε την πήρα ξανά στην αγκαλιά μου.
Ο Mason κατέβηκε για να φέρει λίγο νερό.
Αποφάσισα να ολοκληρώσω πρώτα το τάισμα του μωρού μας και μετά να συνεχίσουμε τη συζήτηση.
Εκείνο το βράδυ άκουσα τον Mason να μιλάει στο τηλέφωνο στον κάτω όροφο.
Η Charlotte κοιμόταν στον ώμο μου κι εγώ ετοιμαζόμουν να του ζητήσω κάτι για βραδινό.
Νωρίτερα του είχα πει ότι θα έτρωγα οτιδήποτε μαγείρευε. Από τη μυρωδιά που ανέβαινε από κάτω, όμως, είχε ήδη φτιάξει δύο φορές τοστ.
«Δεν το έχει δει ακόμη».
Η φωνή του ακουγόταν σχεδόν ψιθυριστή.
Σταμάτησα δίπλα στο κάγκελο της σκάλας.
«Μαμά, ξέρω τι μου είπες ότι συνέβη τότε».
Άκουσα την κάλτσα του να τρίβεται στο χαμηλότερο σκαλοπάτι.
Ανέβαινε τη στιγμή που βγήκα στον διάδρομο.
Μόλις με είδε, σταμάτησε.
Για αρκετά δευτερόλεπτα κανείς μας δεν είπε τίποτα.
Ύστερα ακούστηκε η φωνή της Margaret από το τηλέφωνό του.
«Mason, κοίταξες το πίσω μέρος του κεφαλιού του μωρού;»
Η Charlotte ακούμπησε το πρόσωπό της πάνω στο πουκάμισό μου.
Με δύο δάχτυλα χώρισα προσεκτικά τα μαλλιά της στον αυχένα.
«Sandra, περίμενε!»
Ο Mason παραπάτησε σε ένα σκαλοπάτι και άρπαξε το κάγκελο για να κρατηθεί.
Ακριβώς πάνω από τη γραμμή των μαλλιών της Charlotte παρατήρησα ένα αχνό, επίπεδο ροζ σημάδι.
Ήταν μικρότερο από το νύχι του μικρού μου δαχτύλου. Δύο καμπύλες γραμμές ενώνονταν σε ένα σημείο.
Έμοιαζε με μια μικροσκοπική καρδιά σχεδιασμένη με μολύβι.
Άφησα τα μαλλιά της και τα χώρισα ξανά προσεκτικά.
«Αυτό ήταν που δεν είχα δει;»
Ο Mason έγνεψε καταφατικά.
Η μητέρα του συνέχισε να φωνάζει το όνομά του από το τηλέφωνο, μέχρι που εκείνος της είπε ότι θα την καλούσε αργότερα.
«Είδα κάτι ροζ και στο νοσοκομείο, Sandra».
Κάθισε στο ψηλότερο σκαλοπάτι.
«Αμέσως μόλις η νοσοκόμα σου την έδωσε πίσω».
«Τότε γιατί δεν κοίταξες καλύτερα;»
Κοίταξε το σκαλοπάτι κάτω από τα πόδια του.
«Επειδή ήξερα τι μπορεί να σήμαινε».
Περίμενα να μου εξηγήσει.
Τελικά, κρατώντας ακόμη το κάγκελο με το ένα χέρι, ψιθύρισε:
«Η Anna είχε το ίδιο».
Δεν είχα ακούσει ποτέ ξανά αυτό το όνομα.
Μετέφερα τη Charlotte στην κούνια της.
Όταν είχα τακτοποιήσει νωρίτερα τα πράγματα, είχα αφήσει το μικρό λαστιχάκι δίπλα στην κρέμα σώματος.
Χωρίς τον καθρέφτη, ο τοίχος της κρεβατοκάμαρας έμοιαζε παράξενα άδειος.
Ο Mason μπήκε κρατώντας το κινητό του και άρχισε να ψάχνει παλιές φωτογραφίες. Προσπέρασε αρκετές φωτογραφίες από χριστουγεννιάτικες γιορτές.
Τελικά, εμφανίστηκε μία εικόνα.
Μια γυναίκα καθόταν με ένα βρέφος απλωμένο στην αγκαλιά της.
Παρόλο που το μεγαλύτερο μέρος του προσώπου της δεν φαινόταν, αναγνώρισα αμέσως τα χέρια της Margaret.
Σήκωνε τα μαλλιά του μωρού, αποκαλύπτοντας ένα σημάδι γέννησης σχεδόν πανομοιότυπο με εκείνο της Charlotte.
«Αυτή τη φωτογραφία την τράβηξα από το βιβλίο του μωρού της», είπε ο Mason.
«Η μαμά μού είχε επιτρέψει κάποτε να το ξεφυλλίσω».
Προχώρησα στην επόμενη φωτογραφία.
Ήταν μια άλλη σελίδα του ίδιου βιβλίου, με ημερομηνία πέντε χρόνια αργότερα.
Η Margaret καθόταν μόνη της, κρατώντας σφιχτά ένα παλιό αρκουδάκι. Δίπλα στη φωτογραφία της, κάποιος είχε τοποθετήσει μια διάφανη πλαστική θήκη που περιείχε μια τούφα σκούρα μαλλιά.
«Πότε τραβήχτηκε αυτή;»
Ο Mason χαμήλωσε το κινητό του.
«Μετά τον θάνατο της Anna».
Κάτω ακούστηκε το κλικ της ξεχασμένης τοστιέρας, αλλά εκείνος παρέμεινε δίπλα μου.
Τον ρώτησα πόσο χρονών ήταν τότε.
«Επτά».
Άφησε το κινητό του κάτω και με τα δύο χέρια.
«Εκείνο το πρωί ήθελε να κόψει τα μαλλιά της Anna».
Το βλέμμα του στράφηκε στα άδεια άγκιστρα πάνω από τη συρταριέρα.
«Είχε αφήσει μια χτένα έτοιμη από το προηγούμενο βράδυ».
Ο Mason θυμόταν ότι καθόταν στο κρεβάτι των γονιών του και χτυπούσε τις φτέρνες του στο ξύλινο πλαίσιο.
Η Anna στεκόταν πάνω σε ένα μικρό σκαμνάκι μπροστά στη συρταριέρα, ενώ η Margaret της βούρτσιζε τα μαλλιά.
Χαμογελούσε στο είδωλό της.
Ο Mason σύρθηκε πάνω στο κρεβάτι για να πάει κοντά τους και η Margaret έσκυψε, ώστε να φαίνονται και τα τρία πρόσωπά τους στον καθρέφτη.
«Η μαμά απλώς στεκόταν εκεί και την κοιτούσε».
Τα χέρια του χαλάρωσαν σιγά σιγά.
«Είπε ότι θα τελείωνε το κούρεμα μετά το πρωινό».
Αφού τελείωσε το πρωινό, η Anna ανέβηκε ξανά στο σκαμνάκι.
Η Margaret είχε μόλις αρχίσει, όταν μια κίτρινη πεταλούδα τράβηξε την προσοχή της μικρής.
Η Anna πήδηξε κάτω γελώντας και έτρεξε προς τη σκάλα.
Η μητέρα της έτρεξε πίσω της, αλλά η Anna ήταν πιο γρήγορη.
Η πόρτα με τη σίτα δεν είχε ασφαλιστεί σωστά εκείνο το πρωί.
Η Anna την έσπρωξε, βγήκε έξω και συνέχισε να κυνηγά την πεταλούδα.
Μόλις άκουσε την πόρτα, η Margaret έτρεξε αμέσως πίσω της.
Ωστόσο, η Anna είχε ήδη φτάσει στον δρόμο.
Ο οδηγός ενός αυτοκινήτου που πλησίαζε πάτησε φρένο, αλλά δεν κατάφερε να σταματήσει εγκαίρως.
Η Anna πέθανε στο νοσοκομείο εκείνο το απόγευμα.
Η χτένα έμεινε στο σημείο όπου την είχε αφήσει αρχικά η Margaret. Από τότε, εκείνη επέστρεφε ξανά και ξανά σε εκείνο το μέρος και την τοποθετούσε πάντοτε ακριβώς στην ίδια θέση.
Κάποια στιγμή ζήτησε να κρατήσει μια μικρή τούφα από τα μαλλιά της Anna.
Ήταν το μοναδικό μέρος του κουρέματος που είχε σχεδιάσει και το οποίο τελικά απέκτησε.
«Σε προειδοποιούσε πάντα για τους καθρέφτες;» ρώτησα.
Ο Mason κούνησε αρνητικά το κεφάλι.
«Αυτός ο κανόνας ήρθε αργότερα».
Κοίταξε το άδειο σημείο πάνω από τη συρταριέρα μας.
«Έχτισε αυτή την πεποίθηση γύρω από το τελευταίο πρωινό της Anna».
Η Margaret συνήθιζε να χτενίζει τα μαλλιά του Mason πριν φύγει για το σχολείο.
Ένα πρωί, εκείνος είχε αναρωτηθεί δυνατά αν τα μαλλιά της Anna θα γίνονταν ποτέ σγουρά.
Η μητέρα του σταμάτησε με τη χτένα δίπλα στο αυτί του. Όταν ο Mason γύρισε προς το μέρος της, εκείνη άφησε τη χτένα κάτω και απομακρύνθηκε.
Σταδιακά, ο Mason έμαθε ότι ήταν καλύτερα να αποφεύγει να αναφέρει την αδελφή του.
«Ακόμη και μπροστά μου;» ρώτησα.
«Μαζί σου μπορούσα να περάσω ολόκληρες ημέρες χωρίς να τη σκεφτώ».
Σκέφτηκα τα έξι χρόνια που είχαμε περάσει μαζί.
Είχαν υπάρξει αμέτρητες ευκαιρίες για να μου μιλήσει για την Anna.
Θα τον άκουγα ενώ ξεχωρίζαμε τα ρούχα για το πλυντήριο ή καθώς επιστρέφαμε μαζί στο σπίτι.
Στον γάμο μας θα υπήρχε πάντα χώρος για τη μνήμη της.
Πριν επικοινωνήσουμε με τη Margaret, τηλεφωνήσαμε στο νοσοκομείο για να ρωτήσουμε σχετικά με το σημάδι της Charlotte.
Ο παιδίατρος εξέτασε τα αρχεία της νεογνικής εξέτασης της κόρης μας και επιβεβαίωσε ότι είχε καταγράψει ένα συνηθισμένο και ακίνδυνο σημάδι γέννησης.
«Το να κατεβάσεις τους καθρέφτες ήταν δική σου απόφαση», είπα.
Ο Mason έγνεψε αργά, διατηρώντας την οπτική επαφή μαζί μου.
Περίμενα να παραδεχτεί τι είχε κάνει.
«Τους κατέβασα επειδή μου το ζήτησε».
Κοίταξε τη Charlotte.
«Και μετά έπεισα τον εαυτό μου ότι το έκανα για χάρη σου».
Έσπρωξα το κινητό του λίγο πιο κοντά.
«Πες της ότι τα μαλλιά της Charlotte θα μείνουν όπως είναι».
Το δάχτυλό του αιωρούνταν πάνω από το όνομα της Margaret στις επαφές.
«Θα θέλει να το ακούσει από εσένα».
Άφησα τη συσκευή δίπλα στο χέρι του.
«Το ακούει από εμένα από τότε που ήμασταν στο νοσοκομείο».
Τελικά, την κάλεσε.
Όταν η Margaret απάντησε, ο Mason της εξήγησε ότι είχε ανακαλύψει το σημάδι γέννησης.
Ενστικτωδώς άρχισα να απλώνω το χέρι προς το κινητό του, αλλά σταμάτησα όταν τον άκουσα να συνεχίζει.
«Θα κρατήσουμε τα μαλλιά της, μαμά».
Περίμενε υπομονετικά μέχρι να σταματήσει να τον διακόπτει.
«Το εννοώ».
Αυτή τη φορά την άκουσε χωρίς να προσπαθήσει να διαπραγματευτεί κάποια άλλη λύση.
«Μπορώ να έρθω από εκεί;» ρώτησε η Margaret.
Ο Mason κράτησε το τηλέφωνο ανάμεσά μας.
«Θέλω να φέρω το βιβλίο της Anna».
Ο Mason με κοίταξε πριν απαντήσει.
Συμφώνησα να έρθει εκείνο το βράδυ.
Στη συνέχεια, του ζήτησα να επανατοποθετήσει όλους τους καθρέφτες στα αρχικά τους σημεία.
Ο Mason ανέβασε τον καθρέφτη της συρταριέρας, προστατεύοντάς τον με μια πετσέτα.
Από την καρέκλα μου τον παρακολουθούσα καθώς τον στερέωνε ξανά στα άγκιστρα.
Αφού τοποθέτησε και τους υπόλοιπους καθρέφτες στις θέσεις τους, μου έφερε φρεσκοφτιαγμένο τοστ.
Έμεινα με τη Charlotte, ενώ εκείνος πήγε να ανοίξει την πόρτα.
Η Margaret στεκόταν απ‘ έξω κρατώντας ένα παλιό πράσινο βιβλίο πάνω στο παλτό της. Μια φθαρμένη γωνία του έμοιαζε να έχει ισιωθεί προσεκτικά.
Καθώς περνούσε από το μπάνιο στον επάνω όροφο, την είδα να κοιτάζει για μια στιγμή τον καθρέφτη που είχαμε επανατοποθετήσει.
Ωστόσο, συνέχισε να περπατά.
Η Charlotte ήταν ξύπνια στην αγκαλιά του πατέρα της όταν η Margaret άφησε το βιβλίο δίπλα μου.
Το βλέμμα της στράφηκε αμέσως στα μαλλιά του μωρού μας.
Περίμενα να ζητήσει ξανά να τα κόψουμε.
Αντί γι‘ αυτό, ρώτησε:
«Είδες τη φωτογραφία;»
Έδειξα το κινητό του Mason.
«Μου την έδειξε».
Η Margaret άνοιξε το βιβλίο στη φωτογραφημένη σελίδα.
Μέσα στην πλαστική θήκη, η τούφα της Anna είχε απλωθεί λίγο, με μερικές τρίχες να καμπυλώνουν προς την άκρη.
Ίσιωσε απαλά τη θήκη με την άκρη του χεριού της.
Είχα αναρωτηθεί τι σκόπευε να κάνει με τα μαλλιά της Charlotte, αν της επιτρέπαμε να τα κόψει.
Πριν προλάβω να ρωτήσω, η Margaret απομάκρυνε το χέρι της.
Δίπλα στην τούφα της Anna υπήρχε μια δεύτερη διάφανη πλαστική θήκη.
Ήταν εντελώς άδεια.
Στο κάτω μέρος υπήρχε μια λευκή ετικέτα με το όνομα της Charlotte, γραμμένο με τον γνώριμο, στρογγυλεμένο γραφικό χαρακτήρα της Margaret.
Ήταν ο ίδιος γραφικός χαρακτήρας που είχα δει στο ποτήρι του καφέ μου στο νοσοκομείο.
«Σκόπευες να βάλεις εκεί τα μαλλιά της Charlotte;»
Η Margaret ακούμπησε το δάχτυλό της πάνω στην άδεια θήκη.
«Ναι».
Χαμήλωσε το βλέμμα στην ετικέτα.
«Την ετοίμασα αφού έφυγα από το νοσοκομείο».
Εξήγησε ότι μπορούσε ακόμη να φέρει ολοζώντανη στη μνήμη της τη συρταριέρα από το τελευταίο πρωινό της Anna.
Θυμόταν τα ρούχα που φορούσε η Anna και το ακριβές σημείο όπου είχε τοποθετήσει τη χτένα.
Δεν μπορούσε όμως πια να θυμηθεί τον ήχο του γέλιου της κόρης της.
Αυτή η συνειδητοποίηση την είχε βασανίσει από την πρώτη στιγμή που είδε τη Charlotte.
Κοίταξα τη φωτογραφία της Anna, ξαπλωμένης στην αγκαλιά της μητέρας της.
Η μία κάλτσα της είχε γλιστρήσει από το πόδι, σαν να κλωτσούσε χαρούμενα.
Πίσω από εκείνη τη φωτογραφία υπήρχαν κι άλλες.
Έσπρωξα απαλά το βιβλίο προς τη Margaret.
«Πες μου κάτι γι‘ αυτήν. Κάτι από την εποχή πριν από εκείνο το πρωινό».
Γύρισε μία σελίδα και ύστερα επέστρεψε στην προηγούμενη.
Για λίγο παρακολουθούσε τον Mason να κουνά απαλά την κόρη μας στην αγκαλιά του.
Τελικά, έδειξε τις φωτογραφίες.
«Της διάβαζε συχνά», θυμήθηκε.
Ο Mason σταμάτησε να την κουνά.
«Οτιδήποτε είχε πάνω του λέξεις», πρόσθεσε η Margaret.
Άγγιξε τη φωτογραφία της Anna.
«Δεν την πείραζε καθόλου».
Θυμήθηκε ένα απόγευμα που μπήκε στο δωμάτιο κρατώντας φρεσκοπλυμένα ρούχα.
Ο Mason καθόταν δίπλα στην αδελφή του και της διάβαζε τα συστατικά που αναγράφονταν σε ένα κουτί δημητριακών.
Μια ιδιαίτερα μεγάλη λέξη τον δυσκόλευε.
Κάθε φορά που αποτύγχανε να την προφέρει, η Anna ξεσπούσε σε γέλια. Έτσι, ο Mason την επαναλάμβανε επίτηδες ξανά και ξανά, μόνο και μόνο για να την κάνει να γελάσει.
«Ήταν ένα μείγμα για τηγανίτες», είπε ο Mason.
Η Margaret σήκωσε το κεφάλι.
Ένα χαμηλό γέλιο ξέφυγε από τα χείλη της.
Ο Mason θυμήθηκε ότι προηγουμένως είχε προσπαθήσει να διαβάσει τις λέξεις πάνω σε μια κονσέρβα σούπας, αλλά η Anna δεν το είχε βρει καθόλου τόσο διασκεδαστικό.
Καθώς εξέταζε τις ημερομηνίες κάτω από τις φωτογραφίες της αδελφής του, η Margaret ακούμπησε τα δάχτυλά της στην ετικέτα με το όνομα της Charlotte.
«Ήθελα να ολοκληρώσω το τελευταίο πρωινό της Anna μέσα από εκείνη».
Το νύχι του αντίχειρά της γλίστρησε κάτω από τη μία γωνία της ετικέτας.
«Αλλά δεν είχα το δικαίωμα να το κάνω».
Την αφαίρεσε προσεκτικά και τη δίπλωσε.
Η Charlotte άρχισε να στριφογυρίζει ανήσυχα και ο Mason την έφερε σε μένα.
Την ακούμπησα άνετα στον ώμο μου και πλησίασα τη συρταριέρα.
Το μικρό λαστιχάκι βρισκόταν ακόμη δίπλα στην κρέμα σώματος, ακριβώς εκεί όπου το είχα αφήσει νωρίτερα.
Πήρα μερικές τούφες από τα μαλλιά της Charlotte, χωρίς όμως να τις δέσω.
Αυτή τη φορά, η μικροσκοπική αλογοουρά έγειρε προς το πλάι.
Πίσω μου, η Margaret έκλεισε το βιβλίο της Anna.
Στον καθρέφτη, το μικροσκοπικό πρόσωπο της Charlotte φαινόταν καθαρά.
Τα μάτια της στράφηκαν προς το φως που έμπαινε πίσω από τον ώμο μου.
Άνοιξα τα δάχτυλά μου.
Τα υπέροχα μαλλιά της γλίστρησαν ελεύθερα μέσα από την παλάμη μου.





