# ΜΕΡΟΣ 1
Τρεις μήνες μετά το διαζύγιό μου από τη μοναδική γυναίκα που αγάπησα πραγματικά, ένα νοσοκομείο με κάλεσε στις δέκα το βράδυ για να με ενημερώσει ότι την είχαν βρει αναίσθητη, με σοβαρό τραυματισμό στο κεφάλι.
Το όνομά μου είναι Λούκας Μορέτι και είμαι ο αδιαμφισβήτητος αρχηγός του υποκόσμου του Ντιτρόιτ. Περισσότεροι από οκτακόσιοι ένοπλοι άντρες βρίσκονται υπό τις διαταγές μου.
«Κύριε Μορέτι, ονομάζομαι Αμάντα Φόστερ και είμαι νοσηλεύτρια στο Γενικό Νοσοκομείο της Κομητείας Γουέιν», είπε η γυναίκα από το ανοιχτό ηχείο του τηλεφώνου. Η φωνή της αντήχησε καθαρά μέσα στο ήσυχο ρετιρέ μου.
«Στα αρχεία μας αναφέρεστε ως η πρώτη επαφή έκτακτης ανάγκης για την Χάνα Κάμπελ».
Το χέρι μου πάγωσε στη μέση της διαδρομής προς το στόμα μου. Το κρυστάλλινο ποτήρι αιωρούνταν στον αέρα, ενώ το άρωμα του μπέρμπον του Κεντάκι αναμειγνυόταν με τη μυρωδιά του γυαλισμένου μαονιού του γραφείου μου.
«Χάνα Μορέτι», τη διόρθωσα αμέσως, κοιτάζοντας μέσα από τα τεράστια γυάλινα παράθυρα το χιόνι που έπεφτε στη λεωφόρο Γούντγουορντ.
«Κύριε, στην επίσημη ταυτότητά της αναγράφεται το όνομα Χάνα Κάμπελ», απάντησε ψύχραιμα η νοσηλεύτρια, χωρίς να υποχωρεί.
«Μεταφέρθηκε στο τμήμα επειγόντων περιστατικών πριν από περίπου σαράντα λεπτά, αφού έχασε τις αισθήσεις της».
Ένας παγωμένος πανικός έσφιξε το στήθος μου. Η συνηθισμένη μου ψυχραιμία εξαφανίστηκε. Οι ανώτεροι αρχηγοί μου, που μέχρι εκείνη τη στιγμή διαφωνούσαν έντονα στην άλλη άκρη του δωματίου, σώπασαν απότομα.
«Είναι ζωντανή;» απαίτησα να μάθω, σφίγγοντας το τηλέφωνο τόσο δυνατά που παραλίγο να σπάσω το περίβλημά του.
«Ναι, αναπνέει. Ωστόσο, έχει υποστεί σοβαρό τραυματισμό στο κρανίο», απάντησε η νοσηλεύτρια Φόστερ.
«Κύριε Μορέτι, υπάρχει ακόμη ένα ζήτημα που πρέπει να επιβεβαιώσει η ιατρική μας ομάδα μαζί σας πριν αναλάβει ο θεράπων ιατρός».
«Πείτε μου τι είναι», διέταξα, κάνοντας νόημα με το ελεύθερο χέρι μου στους άντρες μου να βγουν στον διάδρομο.
«Όποια περίθαλψη κι αν χρειαστεί, χρεώστε τα έξοδα στον προσωπικό μου λογαριασμό. Φέρτε αμέσως τους καλύτερους νευροχειρουργούς του Μίσιγκαν σε εκείνο το δωμάτιο».
«Πρέπει να γνωρίζουμε αν ήσασταν ενήμερος ότι η κυρία Κάμπελ είναι αυτή τη στιγμή έγκυος», είπε απαλά.
Το βαρύ κρυστάλλινο ποτήρι γλίστρησε από τα δάχτυλά μου, έπεσε στο ξύλινο πάτωμα και έγινε κομμάτια, ενώ το κεχριμπαρένιο ποτό χύθηκε πάνω στο χαλί.
Έξι άντρες μου με κοιτούσαν αποσβολωμένοι. Κανείς τους δεν είχε δει ποτέ τον αρχηγό τους να χάνει έτσι την ψυχραιμία του.
«Πόσων εβδομάδων είναι;» ρώτησα. Η φωνή μου είχε γίνει τόσο βραχνή και απελπισμένη, που μόλις και μετά βίας την αναγνώριζα.
«Σύμφωνα με τον υπέρηχο που πραγματοποιήθηκε δίπλα στο κρεβάτι της, βρίσκεται περίπου στη δέκατη έκτη εβδομάδα της εγκυμοσύνης της», δήλωσε η νοσηλεύτρια με απόλυτη ακρίβεια.
Δεκαέξι εβδομάδες. Αυτό σήμαινε ότι το παιδί μας είχε συλληφθεί πολύ πριν τοποθετηθούν τα χαρτιά του διαζυγίου πάνω στο τραπέζι της αίθουσας του δικαστηρίου.
Το αγέννητο παιδί μας μεγάλωνε κάτω από την καρδιά της, ενώ εκείνη καθόταν απέναντί μου σε εκείνο το παγωμένο δωμάτιο και έκλαιγε τόσο έντονα, που το ασημένιο στιλό της έπεσε δύο φορές στο πάτωμα.
«Το μωρό μας είναι ζωντανό;» ρώτησα, στηρίζοντας βαριά τα χέρια μου στο σκούρο ξύλινο γραφείο. Τα γόνατά μου παραλίγο να λυγίσουν.
«Ο καρδιακός παλμός του εμβρύου είναι προς το παρόν σταθερός, κύριε Μορέτι. Ωστόσο, λόγω του σοβαρού τραυματισμού στο κεφάλι της, και οι δύο ζωές βρίσκονται υπό στενή παρακολούθηση», εξήγησε προσεκτικά η νοσηλεύτρια Φόστερ.
«Ο θεράπων ιατρός σας συνιστά να έρθετε αμέσως στο νοσοκομείο».
«Ξεκινάω τώρα», απάντησα, τερματίζοντας την κλήση και αρπάζοντας το βαρύ μάλλινο παλτό μου από την κρεμάστρα.
Η μικρότερη αδελφή μου, η Πέιτζ, στεκόταν κοντά στο πέτρινο τζάκι και κοιτούσε με ορθάνοιχτα μάτια το ποτό που απλωνόταν στο πάτωμα.
«Λούκας, τι στο καλό συνέβη σε εκείνο το τηλεφώνημα;» ψιθύρισε, τρέχοντας προς το μέρος μου για να μου κλείσει τον δρόμο προς την πόρτα.
«Η Χάνα μεταφέρθηκε αναίσθητη στα επείγοντα με σοβαρό τραυματισμό στο κεφάλι», της είπα, ενώ τα χέρια μου έτρεμαν καθώς φορούσα τα σκούρα δερμάτινα γάντια μου.
«Και η ιατρική ομάδα μόλις με ενημέρωσε ότι είναι δεκαέξι εβδομάδων έγκυος στο παιδί μου».
Η Πέιτζ κάλυψε το ανοιχτό στόμα της με τα δύο χέρια. Αμέσως έκανε τον ίδιο υπολογισμό που μόλις είχε διαλύσει τον κόσμο μου.
«Περίμενε! Οι δεκαέξι εβδομάδες σημαίνουν ότι ήδη κυοφορούσε το παιδί σου πριν οριστικοποιηθεί το διαζύγιο. Αλλά είσαι απολύτως βέβαιος ότι είναι δικό σου;»
«Η Χάνα δεν κοίταξε ποτέ άλλον άντρα όσο ήταν στο πλευρό μου αυτά τα έξι χρόνια, Πέιτζ», απάντησα, κοιτάζοντας κατευθείαν τα δακρυσμένα μάτια της αδελφής μου.
«Μου έμεινε απόλυτα πιστή κάθε μέρα του γάμου μας. Κι εγώ την πλήρωσα με ένα σκληρό ψέμα».
Θυμόμουν ολοκάθαρα την τελευταία μας νύχτα στο ήσυχο σπίτι μας στα προάστια. Είχε αποκοιμηθεί με το αυτί της ακουμπισμένο στο στήθος μου, ακούγοντας την καρδιά μου να χτυπά.
Εγώ έμεινα ξύπνιος όλη τη νύχτα, μέχρι που το πρώτο φως της χειμωνιάτικης αυγής πέρασε μέσα από τις περσίδες. Κατάπια τα αληθινά μου συναισθήματα, επειδή πίστευα πως το να την απομακρύνω από κοντά μου ήταν ο μόνος τρόπος να την προστατεύσω από τους βίαιους πολέμους των καρτέλ που πλησίαζαν όλο και περισσότερο το κατώφλι μας.
«Έπρεπε να της είχες πει για τις απειλές των καρτέλ αντί να της κομματιάσεις την καρδιά», ψιθύρισε η Πέιτζ, ακολουθώντας με προς τον διάδρομο του ιδιωτικού ανελκυστήρα.
«Την κοίταξες στα μάτια και της είπες ότι ολόκληρος ο γάμος σας ήταν μια άδεια απάτη».
«Ξέρω τι έκανα, Πέιτζ. Και από τότε που υπέγραψε εκείνα τα χαρτιά, οι ενοχές με πνίγουν κάθε ώρα», ομολόγησα, παρακολουθώντας την ένδειξη του ανελκυστήρα να κατεβαίνει γρήγορα προς το υπόγειο γκαράζ.
«Πίστευα ότι αν την απελευθέρωνα εντελώς από το επικίνδυνο όνομά μου, θα ήταν ασφαλής».
Μέσα σε δύο λεπτά, τέσσερα θωρακισμένα μαύρα SUV βγήκαν με ταχύτητα στη χιονοθύελλα του Ντιτρόιτ. Τα ελαστικά τους ανατάραζαν το φρέσκο χιόνι που είχε καλύψει τη λεωφόρο.
Η ομάδα ασφαλείας μου ακολουθούσε από κοντά. Όμως, μόλις η αυτοκινητοπομπή σταμάτησε απότομα κάτω από τα έντονα κόκκινα φώτα της εισόδου των επειγόντων, άνοιξα την πόρτα και έτρεξα μόνος μου μέσα από τις αυτόματες γυάλινες πόρτες.
«Κύριε Μορέτι;» με φώναξε μια υπάλληλος της υποδοχής, σηκώνοντας το βλέμμα της από το γραφείο. Τα μάτια της κινήθηκαν νευρικά ανάμεσα στην τεταμένη στάση μου και στους σωματώδεις φρουρούς που έμπαιναν πίσω μου.
«Πού είναι η γυναίκα μου;» ρώτησα, χωρίς να σταματήσω καν για να πάρω ανάσα. Νερό έσταζε από τους ώμους του παλτού μου.
«Η πρώην σύζυγός σας υποβάλλεται αυτή τη στιγμή σε επείγουσες διαγνωστικές εξετάσεις», απάντησε προσεκτικά η υπάλληλος.
«Η μονάδα τραύματος πραγματοποιεί πλήρη αξονική τομογραφία για να αξιολογήσει την έκταση του κατάγματος στο κρανίο της».
«Πηγαίνετέ με αμέσως κοντά της», επέμεινα, πλησιάζοντας τόσο πολύ το γυάλινο διαχωριστικό, ώστε η γυναίκα έκανε ένα μικρό βήμα πίσω.
«Δεν με ενδιαφέρουν οι ώρες επισκεπτηρίου ή οι συνηθισμένοι κανονισμοί σας, όταν η οικογένειά μου βρίσκεται τραυματισμένη πίσω από αυτές τις πόρτες».
«Κύριε Μορέτι, οι φωνές προς το νοσηλευτικό προσωπικό δεν θα κάνουν τις εξετάσεις να ολοκληρωθούν πιο γρήγορα», ακούστηκε μια σταθερή, ήρεμη φωνή από τις κοντινές πόρτες.
Μια ψηλή γιατρός, ντυμένη με σκούρα μπλε ιατρική στολή και λευκή ποδιά, μπήκε στην αίθουσα αναμονής. Κρατούσε ένα ηλεκτρονικό τάμπλετ και έναν χοντρό καφέ φάκελο με τα έγγραφα εισαγωγής.
Κοίταξε τους ένοπλους άντρες μου, έριξε μια ματιά προς την Πέιτζ, που μόλις είχε φτάσει από την κεντρική είσοδο, και σταμάτησε δύο βήματα μπροστά μου.
«Είμαι η δρ Ρέιτσελ Μίλερ, η επικεφαλής ειδικός τραυμάτων που διαχειρίζεται απόψε την περίπτωση της Χάνα», συστήθηκε, απλώνοντας το χέρι της. Της έσφιξα το χέρι πιο δυνατά απ’ όσο χρειαζόταν.
«Πρέπει να μιλήσω απευθείας μαζί σας για τις συνθήκες υπό τις οποίες μεταφέρθηκε εδώ».
«Η Χάνα έχει ανακτήσει τις αισθήσεις της, δρ Μίλερ;» ρώτησα, παραλείποντας κάθε τυπική ευγένεια, καθώς το κενό στο στομάχι μου μεγάλωνε με κάθε δευτερόλεπτο.
«Έχει ελεγχθεί η αιμορραγία στο κεφάλι της;»
«Παραμένει σε βαθύ κώμα και παρακολουθούμε πολύ στενά το οίδημα μέσα στο κρανίο της», απάντησε η δρ Μίλερ, διορθώνοντας τα γυαλιά της.
«Ωστόσο, πριν προχωρήσουμε στις λεπτομέρειες των σωματικών τραυματισμών της, υπάρχουν σοβαρές ασυμφωνίες στα έγγραφά της που πρέπει να συζητήσουμε».
Η Πέιτζ στάθηκε δίπλα μου και τύλιξε και τα δύο χέρια της γύρω από το δεξί μου μπράτσο. Με έσφιξε δυνατά, καθώς η γιατρός άνοιγε τον χοντρό φάκελο.
«Τι είδους ασυμφωνίες, γιατρέ;» ρώτησε χαμηλόφωνα η Πέιτζ.
«Υπάρχει κάποιο πρόβλημα με τα ιατρικά αρχεία που είχε μαζί της;»
Η δρ Μίλερ σήκωσε το βλέμμα από τα έγγραφα. Τα καστανά μάτια της είχαν μια σκοτεινή έκφραση που έστειλε ένα νέο κύμα τρόμου στη σπονδυλική μου στήλη.
«Όταν οι διασώστες εντόπισαν τη Χάνα στην άκρη του δρόμου, είχε στην κατοχή της κάτι που έρχεται σε πλήρη αντίθεση με όσα περιμέναμε να βρούμε», είπε η γιατρός και σταμάτησε για λίγο, τόσο ώστε να μου κοπεί εντελώς η ανάσα.
«Και μέχρι να απαντήσετε στις ερωτήσεις μου σχετικά με την πρόσφατη ζωή της, δεν μπορούμε να αποκλείσουμε το ενδεχόμενο εγκληματικής ενέργειας».
Τρεις μήνες αφότου είχα υπογράψει την παραίτησή μου από τον γάμο μας, στεκόμουν στον αποστειρωμένο διάδρομο του Γενικού Νοσοκομείου της Κομητείας Γουέιν και συνειδητοποιούσα ότι όλος μου ο πλούτος δεν μπορούσε να αγοράσει ούτε ένα δευτερόλεπτο ηρεμίας.
Το έντονο φως των λαμπτήρων φθορισμού αντανακλούσε στα λευκά πλακάκια του δαπέδου. Ολόκληρο το νοσοκομείο έμοιαζε με ένα τρομακτικό κλουβί, όπου οι αμαρτίες του παρελθόντος μου αποκαλύπτονταν κάτω από το ανελέητο φως.
«Δρ Μίλερ, σας παρακαλώ, πείτε μου τι βρήκατε πάνω της», απαίτησα, πλησιάζοντας τόσο πολύ ώστε η γιατρός αναγκάστηκε να σηκώσει το πηγούνι της για να με κοιτάξει.
«Αν κάποιος άγγιξε τη Χάνα, θα αναστατώσω ολόκληρη την κομητεία μέχρι να βρω τον υπεύθυνο».
«Χαμηλώστε τη φωνή σας, κύριε Μορέτι. Βρισκόμαστε σε μονάδα εντατικής θεραπείας και η ομάδα μας περιθάλπει ενεργά αρκετούς ασθενείς σε κρίσιμη κατάσταση», με προειδοποίησε η δρ Μίλερ, διατηρώντας την απόλυτη ψυχραιμία της.
«Η Χάνα βρέθηκε σε έναν δρόμο πρόσβασης που δεν είχε καθαριστεί από το χιόνι, έξω από μια εγκαταλελειμμένη βιομηχανική αποθήκη κοντά στην όχθη του ποταμού».
Η αναφορά στη βιομηχανική περιοχή δίπλα στο ποτάμι με χτύπησε σαν γροθιά. Εκείνη η εγκαταλελειμμένη περιοχή βρισκόταν ακριβώς υπό τον έλεγχο των πιο σκληρών αντιπάλων μου, του συνδικάτου Ράσελ.
«Τι στο καλό έκανε κοντά στις παλιές αποβάθρες μέσα σε μια χιονοθύελλα;» ρώτησα, γυρίζοντας προς την Πέιτζ, της οποίας το πρόσωπο είχε γίνει κατάλευκο.
«Δεν έχω ιδέα, Λούκας», τραύλισε η Πέιτζ, κουνώντας έντονα το κεφάλι της. Δάκρυα κύλησαν στα μάγουλά της.
«Πριν από δύο εβδομάδες μου είπε ότι είχε βρει μια ήσυχη δουλειά ως δασκάλα καλλιτεχνικών σε ένα δημοτικό σχολείο στο Αν Άρμπορ, μακριά από τις παλιές επιχειρηματικές σου περιοχές».
«Δεν βρισκόταν στο Αν Άρμπορ απόψε», δήλωσε σταθερά η δρ Μίλερ, αγγίζοντας την οθόνη του τάμπλετ της για να εμφανίσει την αστυνομική αναφορά.
«Ένα διερχόμενο δημοτικό όχημα συντήρησης εντόπισε μια γυναίκα πεσμένη δίπλα σε έναν τσιμεντένιο τοίχο αντιστήριξης, μισοσκεπασμένη από το χιόνι. Δεν υπήρχε κανένα όχημα κοντά της».
«Τη χτύπησε κάποιος στο κεφάλι με ένα αμβλύ αντικείμενο;» ρώτησα, σφίγγοντας τις γροθιές μου μέσα στις τσέπες.
«Πείτε μου αν ο τραυματισμός στο κρανίο προκλήθηκε από επίθεση, γιατρέ. Πρέπει να ξέρω με τι έχω να αντιμετωπίσω».
«Η προκαταρκτική ακτινολογική εξέταση δείχνει τραυματισμό συμβατό με σοβαρή πτώση από σημαντικό ύψος ή με βίαιη ώθηση πάνω σε τσιμεντένια επιφάνεια», απάντησε η γιατρός με σταθερή φωνή.
«Υπάρχουν μώλωπες στους πήχεις της, οι οποίοι υποδηλώνουν ότι προσπαθούσε να προστατευτεί πριν χτυπήσει στο έδαφος».
«Κάποιος της επιτέθηκε», ψιθύρισα. Η σκληρή πραγματικότητα έπεσε πάνω στους ώμους μου με συντριπτικό βάρος.
«Κάποιος ήξερε τι σήμαινε για μένα και χρησιμοποίησε την αδυναμία μου εναντίον της».
«Αυτό μας φέρνει στην ασυμφωνία που ανέφερα προηγουμένως», είπε η δρ Μίλερ, βγάζοντας μια διαφανή σακούλα αποδεικτικών στοιχείων από τη δερμάτινη θήκη του φακέλου της.
«Όταν η ομάδα διαλογής έκοψε το χειμερινό της μπουφάν για να τοποθετήσει τις ενδοφλέβιες γραμμές, ανακάλυψε αυτόν τον φάκελο. Ήταν κολλημένος με ασφάλεια κάτω από το πουλόβερ της, ακριβώς πάνω στην κοιλιά της».
Μέσα στη διαφανή σακούλα βρισκόταν ένας χοντρός, κρεμ φάκελος. Έφερε την προσωπική μου σφραγίδα από κερί, την οποία κρατούσα αποκλειστικά στο χρηματοκιβώτιο του ιδιωτικού μου ρετιρέ στο κέντρο της πόλης.
# ΜΕΡΟΣ 2
Το στήθος μου σφίχτηκε βίαια και η όρασή μου θόλωσε, καθώς αναγνώρισα τον δικό μου γραφικό χαρακτήρα πάνω στο χαρτί. Το γράμμα είχε γραφτεί στην επέτειο του γάμου μας, δύο χρόνια νωρίτερα.
«Γιατί να κουβαλάει πάνω της ένα παλιό γράμμα για την επέτειο του γάμου σας, στη μέση μιας εγκαταλελειμμένης βιομηχανικής περιοχής;» ρώτησε η Πέιτζ με τρεμάμενη φωνή, κοιτάζοντας το γνώριμο έμβλημα από κερί.
«Λούκας, προσπάθησε να επικοινωνήσει μαζί σου πριν συμβεί αυτό;»
«Δεν με κάλεσε ποτέ, Πέιτζ», παραδέχτηκα, κλείνοντας τα μάτια μου καθώς οι πικρές αναμνήσεις του χωρισμού μας στο δικαστήριο επέστρεφαν ξανά.
«Αφού της είπα ότι η αγάπη μας δεν ήταν τίποτα περισσότερο από μια ψευδαίσθηση, έφυγε από το δικαστικό μέγαρο χωρίς να κοιτάξει ούτε μία φορά πίσω».
«Λοιπόν, το γράμμα μέσα σε αυτόν τον φάκελο δεν γράφτηκε από εσάς, κύριε Μορέτι», αποκάλυψε η δρ Μίλερ, αφήνοντας τη διαφανή σακούλα πάνω στο ντοσιέ με έναν κοφτό πλαστικό ήχο.
«Ο φάκελος περιείχε τρεις χειρόγραφες σελίδες από ένα λογιστικό βιβλίο, στις οποίες αναγράφονταν τα προγράμματα παράδοσης αυτόματων πυροβόλων όπλων. Υπήρχε επίσης μια απεγνωσμένη έκκληση, γραμμένη με τον γραφικό χαρακτήρα της Χάνα και απευθυνόμενη απευθείας στην αδελφή σας».
Η Πέιτζ έβγαλε μια κραυγή έκπληξης και έκανε ένα απότομο βήμα προς τα πίσω, μέχρι που οι ώμοι της ακούμπησαν στον τοίχο του διαδρόμου.
«Σε μένα; Γιατί να μου γράψει η Χάνα για παράνομες αποστολές όπλων;»
«Επειδή ανακάλυψε γιατί την απομάκρυνα πραγματικά από κοντά μου», μουρμούρισα. Η οδυνηρή αλήθεια άρχισε επιτέλους να σχηματίζεται στο μυαλό μου, σαν τα κομμάτια ενός φρικτού παζλ.
«Η Χάνα δεν ήταν ανόητη. Γνώριζε τον κόσμο μου καλύτερα από οποιονδήποτε άλλον. Πρέπει να κατάλαβε ότι η ξαφνική απαίτησή μου για διαζύγιο ήταν απλώς μια απελπισμένη ιστορία κάλυψης».
«Κύριε Μορέτι, η πολιτική του νοσοκομείου μάς υποχρεώνει να ειδοποιούμε τις αρχές όταν ένας αναίσθητος ασθενής εισάγεται με ίχνη πυρίτιδας ή στοιχεία που παραπέμπουν σε διαμάχες συμμοριών», δήλωσε η δρ Μίλερ, σταυρώνοντας τα χέρια της στο στήθος.
«Ωστόσο, η βασική προτεραιότητα της χειρουργικής μας ομάδας αυτή τη στιγμή είναι να ελέγξει την ενδοκρανιακή πίεση, πριν προκληθεί μη αναστρέψιμη εγκεφαλική βλάβη».
«Μπορείτε να μειώσετε την πίεση με φάρμακα ή χρειάζεται επείγουσα εγχείρηση στον εγκέφαλο;» ρώτησα, προσπαθώντας να διατηρήσω τη φωνή μου σταθερή, παρά τον τρόμο που μου έσκιζε τα σωθικά.
«Όποιους ειδικούς χρειαστεί να φέρετε από το Johns Hopkins ή την Mayo Clinic, ενημερώστε με αμέσως. Το ιδιωτικό μου αεροσκάφος θα τους έχει εδώ πριν από την ανατολή του ήλιου».
«Δεν έχουμε χρόνο να φέρουμε χειρουργούς από άλλες πολιτείες», απάντησε η δρ Μίλερ με ωμή ειλικρίνεια.
«Αν το οίδημα στον κροταφικό λοβό αυξηθεί μέσα στις επόμενες δύο ώρες, ο επικεφαλής νευροχειρουργός μας θα πρέπει να πραγματοποιήσει αποσυμπιεστική κρανιεκτομή εδώ, στην κεντρική χειρουργική αίθουσα».
«Και τι θα συμβεί στο μωρό μας, που βρίσκεται στη δέκατη έκτη εβδομάδα, αν υποβληθεί σε μια τόσο σοβαρή επέμβαση στο κρανίο υπό γενική αναισθησία;» επέμεινα, πλησιάζοντας τόσο πολύ ώστε η γιατρός να μπορεί να ακούσει την κομμένη ανάσα μου.
«Πείτε μου την αλήθεια. Ποιες είναι οι πιθανότητες να επιβιώσει το παιδί μας;»
«Μια εκτεταμένη νευροχειρουργική επέμβαση ενέχει σημαντικούς κινδύνους για κάθε εγκυμοσύνη σε πρώιμο στάδιο», είπε η δρ Μίλερ. Για πρώτη φορά από τη στιγμή που γνωριστήκαμε, ο αυστηρά επαγγελματικός τόνος της μαλάκωσε.
«Η παρατεταμένη πτώση της αρτηριακής πίεσης της μητέρας, σε συνδυασμό με τις υψηλές δόσεις αναισθητικών φαρμάκων, μπορεί να προκαλέσει καρδιακή ανακοπή στο έμβρυο σε ποσοστό άνω του σαράντα τοις εκατό των περιπτώσεων».
Αυτά τα ποσοστά με διέλυσαν σαν καυτό μολύβι. Ένιωσα πιο μικρός και ανίσχυρος από ποτέ στα τριάντα εννέα χρόνια της ζωής μου.
Όλη μου την ενήλικη ζωή πίστευα ότι η απόλυτη εξουσία, η ένοπλη πίστη και η συναισθηματική ψυχρότητα μπορούσαν να με προστατεύσουν από κάθε αδυναμία.
«Πρέπει να τη δω τώρα, γιατρέ», ικέτευσα, αφήνοντας στην άκρη και το τελευταίο ίχνος περηφάνιας που κάποτε καθόριζε τη φήμη μου σε αυτή την πόλη.
«Ακόμη κι αν δεν μπορεί να με ακούσει, ακόμη κι αν παραμένει χαμένη στο σκοτάδι, πρέπει να βρίσκομαι δίπλα της σε εκείνο το δωμάτιο».
Η δρ Μίλερ με παρατήρησε για αρκετή ώρα σιωπηλή. Πιθανότατα πρόσεξε τους μαύρους κύκλους κάτω από τα μάτια μου και τη χρυσή βέρα που είχα επιτέλους βγάλει από την τσέπη μου.
«Μόνο τα άμεσα μέλη της οικογένειας επιτρέπεται να εισέλθουν στη μονάδα σταθεροποίησης τραυματιών», είπε, ρίχνοντας ένα χαρακτηριστικό βλέμμα στη βέρα μου πριν κοιτάξει ξανά την Πέιτζ.
«Στα μάτια του Θεού είμαι ο σύζυγός της και δεν πρόκειται να ξαναβγάλω ποτέ αυτή τη βέρα», είπα, περνώντας το βαρύ χρυσό δαχτυλίδι στο αριστερό μου παράμεσο μπροστά σε όλους.
«Σας παρακαλώ, αφήστε με να καθίσω δίπλα της».
«Έχετε δέκα λεπτά πριν τη μεταφέρουμε για μια δεύτερη μαγνητική τομογραφία», υποχώρησε τελικά η δρ Μίλερ, δείχνοντας τις διπλές πόρτες στο τέλος του διαδρόμου.
«Πλύνετε σχολαστικά τα χέρια σας στον σταθμό απολύμανσης και φορέστε προστατευτική ρόμπα πριν μπείτε στο δωμάτιο τέσσερα».
Γύρισα προς την Πέιτζ και ακούμπησα απαλά και τα δύο χέρια μου στους τρεμάμενους ώμους της. Οι άντρες μου περίμεναν σιωπηλοί κοντά στις καρέκλες της αίθουσας αναμονής.
«Μείνε εδώ με την ομάδα ασφαλείας, Πέιτζ, και φρόντισε να μην πλησιάσει κανείς από έξω σε αυτόν τον όροφο χωρίς τη δική μου προσωπική έγκριση».
«Πήγαινε κοντά της, Λούκας», ψιθύρισε η Πέιτζ, σκουπίζοντας ένα ακόμη δάκρυ από το μάγουλό της με το μανίκι του παλτού της.
«Πες της ότι είπες ψέματα στο δικαστήριο. Και πες της ότι θα προστατεύσεις εκείνη και το μωρό σας, ό,τι κι αν συμβεί στη συνέχεια».
Έγνεψα μία φορά, γύρισα και πέρασα μέσα από τις βαριές διπλές πόρτες προς τη μονάδα εντατικής θεραπείας, που φωτιζόταν αμυδρά.
Ο ρυθμικός, μηχανικός ήχος των μόνιτορ παρακολούθησης των ζωτικών λειτουργιών αντηχούσε στον ήσυχο διάδρομο, διακοπτόμενος από το σταθερό σφύριγμα των αναπνευστήρων οξυγόνου, που κρατούσαν εύθραυστες ζωές δεμένες με αυτόν τον κόσμο.
Όταν μπήκα στο δωμάτιο τέσσερα, η εικόνα που αντίκρισα παραλίγο να με κάνει να σωριαστώ στα γόνατα πάνω στο παγωμένο δάπεδο.
Η Χάνα ήταν ακίνητη κάτω από μια λεπτή λευκή νοσοκομειακή κουβέρτα. Τα χρυσοκάστανα μαλλιά της είχαν ξυριστεί στην αριστερή πλευρά του κροτάφου της, όπου ένα σκούρο μοβ πρήξιμο διακρινόταν κάτω από αρκετά αποστειρωμένα ράμματα.
Ενδοφλέβιες γραμμές κατέληγαν στις φλέβες και των δύο χλωμών πήχεών της, ενώ ένας συνεχής εμβρυϊκός ανιχνευτής Doppler ήταν τοποθετημένος με ασφάλεια πάνω στη διακριτή καμπύλη της κάτω κοιλιάς της.
Αυτό το μικρό, ορατό φούσκωμα κάτω από το νοσοκομειακό της πουκάμισο επιβεβαίωνε όλα όσα μου είχε πει η νοσηλεύτρια στο τηλέφωνο. Αποδείκνυε ότι η αγάπη μας είχε αφήσει πίσω της ένα ζωντανό θαύμα, ενώ εγώ βυθιζόμουν στην πικρή μου μοναξιά.
«Χάνα», ψιθύρισα, τραβώντας μια πλαστική καρέκλα δίπλα στο μεταλλικό κρεβάτι και αφήνοντας το σώμα μου να πέσει βαριά πάνω της.
«Μπορείς να ακούσεις τη φωνή μου, αγάπη μου;»
Το μόνιτορ της καρδιάς συνέχισε να χτυπά στον σταθερό, τεχνητό ρυθμό του. Οι μακριές βλεφαρίδες της παρέμεναν εντελώς ακίνητες πάνω στα χλωμά μάγουλά της.
Άπλωσα το χέρι μου που έτρεμε και έκλεισα απαλά τα δάχτυλά μου γύρω από την κρύα, άτονη παλάμη της. Ένιωσα τον αδύναμο, λεπτό σφυγμό στον καρπό της.
«Λυπάμαι τόσο πολύ για όσα σου είπα εκείνη την ημέρα στο δικαστήριο», μουρμούρισα, φέρνοντας τις αρθρώσεις των δαχτύλων της στα χείλη μου, ενώ καυτά δάκρυα άρχισαν επιτέλους να κυλούν στο πρόσωπό μου.
«Σου είπα ότι ολόκληρος ο γάμος μας ήταν ένα ψέμα, επειδή φοβόμουν πως οι εχθροί μου θα ανακάλυπταν ότι ήσουν η μοναδική πραγματική μου αδυναμία σε αυτή την πόλη».
Ένας αχνός, μεταλλικός ήχος ακούστηκε από τη μονάδα υπερήχων δίπλα στο κρεβάτι. Από το ηχείο ξεχύθηκε ο γρήγορος, καλπάζων ρυθμός της καρδιάς του αγέννητου παιδιού μας.
Ο ήχος γέμισε το μικρό, αποστειρωμένο δωμάτιο σαν βροντή. Κάθε αυτοκρατορία, κάθε αποθήκη και κάθε δολάριο που κατείχα έμοιαζαν εντελώς ασήμαντα μπροστά του.
«Άκουσέ το αυτό, Χάνα», είπα απαλά, σκύβοντας πιο κοντά στο αυτί της, ενώ ο αντίχειράς μου χάιδευε το πίσω μέρος του χεριού της.
«Το μωρό μας παλεύει για εμάς. Πρέπει κι εσύ να παλέψεις για να επιστρέψεις κοντά μου».
Το δέρμα της ήταν κρύο κάτω από τα χείλη μου. Όμως, όταν ακούμπησα την παλάμη της στο μάγουλό μου, παρατήρησα αχνές μοβ μελανιές γύρω από τον λεπτό καρπό της. Έμοιαζαν με τα καθαρά αποτυπώματα δυνατών ανδρικών δαχτύλων.
Όποιος την είχε παγιδεύσει κοντά στην εγκαταλελειμμένη αποθήκη δίπλα στο ποτάμι, την είχε αρπάξει βίαια πριν πέσει πάνω στο παγωμένο τσιμεντένιο στηθαίο.
«Ορκίζομαι στη ζωή του παιδιού μας ότι όποιος σου το έκανε αυτό θα πληρώσει για κάθε μελανιά στο σώμα σου», ψιθύρισα. Η παγωμένη οργή επέστρεψε στο στήθος μου με θανατηφόρα διαύγεια.
«Θα διαλύσω κάθε συμμορία στο Ντιτρόιτ μέχρι η οικογένειά μας να μπορεί να κυκλοφορεί στο φως της ημέρας χωρίς φόβο».
Η πόρτα πίσω μου άνοιξε αθόρυβα και η δρ Μίλερ μπήκε στο δωμάτιο συνοδευόμενη από δύο τεχνολόγους ακτινολογικού τμήματος, οι οποίοι έσπρωχναν ένα φορείο μεταφοράς.
«Κύριε Μορέτι, η ομάδα προετοιμασίας είναι έτοιμη να μεταφέρει τη Χάνα στο τμήμα απεικονιστικών εξετάσεων για τον επαναληπτικό έλεγχο».
Σηκώθηκα αργά, απρόθυμος να αφήσω το χέρι της, αλλά γνωρίζοντας ότι κάθε ιατρική διαδικασία ήταν ζωτικής σημασίας για να παραμείνουν εκείνη και το μωρό μας στη ζωή.
«Θα συνοδεύσω το φορείο μέχρι τις πόρτες του ανελκυστήρα, γιατρέ», δήλωσα, κρατώντας σταθερά τα δάχτυλα της Χάνα μέχρι οι τεχνολόγοι να απασφαλίσουν τα φρένα του κρεβατιού.
«Κύριε Μορέτι, όσο βρισκόσασταν εδώ, ένας αστυνομικός από το Αστυνομικό Τμήμα του Ντιτρόιτ έφτασε στην κεντρική είσοδο και ζήτησε να πάρει επίσημη κατάθεση», πρόσθεσε χαμηλόφωνα η δρ Μίλερ καθώς προχωρούσαμε στον διάδρομο.
«Ισχυρίζεται ότι ένας ανώνυμος τηλεφωνητής ανέφερε πως είδε νωρίτερα απόψε μια γυναίκα που ταίριαζε στην περιγραφή της Χάνα να εξαναγκάζεται να μπει σε ένα γκρίζο, μη σημασμένο φορτηγάκι».
Η Πέιτζ έτρεξε προς το μέρος μας από την αίθουσα αναμονής. Κρατούσε το κινητό της στο στήθος της και είχε μια έκφραση απόλυτου τρόμου στο πρόσωπό της.
«Λούκας, μόλις έλαβα ένα μήνυμα από έναν άγνωστο κρυπτογραφημένο αριθμό», είπε λαχανιασμένη, δείχνοντάς μου τη φωτισμένη οθόνη.
Το μήνυμα περιείχε μία και μοναδική ανατριχιαστική φωτογραφία του σπιτιού μας στα προάστια, μαζί με τέσσερις σύντομες λέξεις που πάγωσαν το αίμα στις φλέβες μου:
**Επιστρέψτε τα λογιστικά βιβλία.**
«Το έκανε η συμμορία των Ράσελ», είπα, επιστρέφοντας το τηλέφωνο στην Πέιτζ, ενώ το σαγόνι μου σφίχτηκε από απόλυτη αποφασιστικότητα.
«Ήξεραν ότι είχε πάρει τα αρχεία των αποστολών. Πίστευαν ότι, αν την τραυμάτιζαν, θα με ανάγκαζαν να παραδώσω τις αποβάθρες φόρτωσής μου».
«Τι σκοπεύεις να κάνεις, Λούκας;» ρώτησε η Πέιτζ με σπασμένη φωνή, καθώς οι τεχνολόγοι έσπρωχναν το φορείο της Χάνα προς τους ιδιωτικούς ανελκυστήρες.
«Δεν μπορείς να ξεκινήσεις έναν πόλεμο ενώ η Χάνα και το μωρό σου παλεύουν για τη ζωή τους μέσα στο χειρουργείο».
«Δεν πρόκειται να ξεκινήσω έναν πόλεμο απόψε, Πέιτζ. Αλλά πρόκειται να τελειώσω έναν», απάντησα, παρακολουθώντας τις πόρτες του ανελκυστήρα να κλείνουν αργά και να εξαφανίζουν από τα μάτια μου το γαλήνιο, τραυματισμένο πρόσωπο της Χάνα.
«Μείνε δίπλα της μαζί με τη δρ Μίλερ. Αν το οίδημα στον εγκέφαλό της αλλάξει έστω και κατά ένα χιλιοστό, κάλεσέ με αμέσως στην ιδιωτική ραδιοσυχνότητά μου».
Γύρισα προς την είσοδο του νοσοκομείου. Εκεί στέκονταν οκτώ από τους πιο έμπιστους αρχηγούς μου κάτω από το χιόνι που έπεφτε, περιμένοντας τη διαταγή που θα καθόριζε τη μοίρα της πόλης μας.
Για τρεις μήνες είχα κρυφτεί πίσω από τη δειλία και τα ψέματα. Όμως, καθώς ίσιωνα τη βέρα στο αριστερό μου χέρι, ήξερα ότι ο άντρας που αγαπούσε τη Χάνα Κάμπελ ήταν επιτέλους έτοιμος να παλέψει για τη λύτρωσή του.
