Հարսս երեխnւն nւնեցավ, գնացինք, nր ծննդատնից երեխnւն վերցնենք էն փիչխա մերը համ թnռանս համ աղջկան վերցերց, nր իրանց տnւն տանի, ասnւմ եմ Ալվարդ էս ի՞նչ ես անnւմ, մենակ լսեք էդի ինձ ինչ ասեց

Հարսս երեխում բարով-խերով ունեցավ, ուրախությանս չափ ու սահման չկար, որ իմացա թոռս ծնվելա ու գնացի տեսա մի հատ հրաշք էր, սաղ լավ էր անցել մի քանի օր հետո գնացիքն, որ արդեն համ հարսիս համ երեխուն բերենք տուն, խնամիս էլ հետներս եկավ:

Դե ես հո բան չէի ասելու, իրա թոռնելա իրա աջիկնելա, բայց ինչ խոսում էի որ քայլում էր էսի հա իրան մեջ էր քցում, ոնց որ ես հեչ ընդեղ չլինեի: Մի պահ արդեն ներվերս տեղի տվեց, բայց էլի հանուն հարիս ես սուս է մնում բան չէի խոսում:

ՈՒրեմն գնում ենք երեխուն ահոնւմ ենք էսի միանգամից իրան մեյդանա քցում, որ իրան մեր տուն ենք տանում, ասում եմ ազիզ ջան, երեխեն էլ հարսս էլ պետքա իրանց տուն գան, ինչ կարիք կա, որ հիմա տանես ձեր տուն, ասումա ես աղջկաս քո հույսին չեմ թողի, այ ըտեղ արդեն չդիմացա, իրա աղջիկը որ ծանր հղիություն էր տանում ես եմ իրա կողքը եղել, ամիսը մի անգամ միրգ էր առնում գալիս էր աղջկան տենալու գիտեր էդա որ կա:

Ես էմ սաղ ծանրությունն ու ցավը քաշել հիմա ինձ ասումա, դու լավ չես նայի, աղջկաս էլ թոռանս էլ առա մենք գնացինք մեր տուն, տեղն էր դրան , ուզումա թող գա տենա:

(Visited 828 times, 1 visits today)