Ամաչում եմ խոստովանել, բայց ես չեմ սիրում թոռներիս, նրանք ինձ համար ասես օտար լինեն… Չգիտեմ ինչ անել

«Դուք հավանաբար կմտածեք, որ սա վա յրի բան է: Ամենայն հավանականությամբ, իմ խոսքերը սար սափելի կհնչեն, բայց ես անտարբեր եմ թոռներիս նկատմամբ։

Իսկ ես երկու թոռ ունեմ,- ընկերուհու հետ կիսվել է Տատյանա Պետրովնան։ — Չեմ կարող բացատրել, թե ինչու է այդպես։ Երևի հարսն է, ավելի ճիշտ՝ նրա հետ մեր հարաբերությունները։ «Դու ունես խորամանկ հարս, խելացի», — ասում է Տատյանայի ընկերուհին:

-Այդպիսին է նա: Նա սկսեց երեխաների օգնությամբ մանիպո ւլացնել ինձ: Նա ասաց, որ թույլ չի տա տեսնել թոռներին։ Նա կարծում էր, որ ես կմտահոգվեմ այս կապակցությամբ և անմիջապես կտամ նրան իմ բնակարանը։

Բայց աչ! Ինձ դա ընդհանրապես պետք չէ, միայն տակդիրների հետ շփվելը: -Իսկ հիմա ի՞նչ: Թոռներիդ հետ չե՞ս շփվում։

— Ինչ ես անում! Ես ինքս որոշեցի կրճատել մեր հանդիպումների թիվը։ Գիտեք ինչ աղմկոտ են այս երեխաները, բայց ես արդեն այդ տարիքում չեմ, շուտ եմ հոգնում։ Ինձ բավական է, որ տոն օրերին են գալիս։

-Բայց սա քո ընտանիքն է, քո իսկ որդու երեխաներն են։ — Այո ես գիտեմ. Ես խելագարորեն սիրում էի իմ երեխաներին և մինչ օրս սիրում եմ նրանց։

Բայց ես լրիվ անտարբեր եմ մյուս երեխաների նկատմամբ։ Սա նույնիսկ վերաբերում է իմ սիրելիների երեխաներին։ Իսկ թոռներն էլ ինձ չեն անհա նգստացնում, հարսիս երեխաներն են, իմը չեն։ Միգուցե արժեր այդ մասին լռել, բայց դա այդպես է, և ես չեմ կարող դա փոխել։

(Visited 91 times, 1 visits today)