Էս ո՞ւր հասանք… Մինչեւ մենք մեր բո ղոքն ու ծափերն ենք հաշվում, ցա վից կծիկ դարձած, մեր կողքին ապրող մարդիկ, որոնց… Արթուր Հայրապետյան

Էս ո՞ւր հասանք… Մինչեւ մենք հետընտրական զարգացումների մասին մեր բո ղոքն ու ծափերն ենք հաշվում, կա մի իրական աշխարհ` ցա վից կծիկ դարձած, մեր կողքին ապրող մարդիկ, որոնց… Արթուր Հայրապետյան

Արթուր Հայրապետյանն իր ֆեյսբուքյան էջում գրել է. Էս ո՞ւր հասանք, էս ի՞նչ եղավ մեզ հետ, մի՞թե մենք միշտ ենք անտարբեր եղել։ Մի աշխարհ, ուր երկու տարբեր` իրական և անիրական աշխարհներում ենք ապրում։ Մինչ մենք հետընտրական զարգացումների մասին մեր բո ղոքը և ծափերն ենք հաշվում,

չհաշված վի րավորանքները և ցն ծություն ապրող «ընտրալ իշխանության» հրավա ռությունը, կա մի իսկական աշխարհ` ցա վից կծիկ դարձած, մեր կողքին ապրող մարդիկ, որոնց բալեքն արդեն յոթ ամիս է չկան ու անորոշության մեջ, ցնո րված ապրում են այդ մարդիկ։ Կառավարության դիմաց են հավաքվել անօգնական և անտարբերության մեջ

հայտնված ծնողները, մինչդեռ նրանց ասում են, թե համբերատարությամբ սպասեք։ Նստացույց են սկսել ծնողները, որոնք չեն իմանում իրենց տղաները ողջ են, թե՞.. սար սափելի բաներ են տեղի ունենում, որի պատասխանները այդպես էլ մնում են օդից կա խված, իսկ վերընտրվածները ոնց հարկն է` սովորել են իրենց պարտականությունները դիմացինի վրա

գցել և այդ մարդկանց մի բան չունեն ասելու, քանի որ նրանց էլ բանատեղ դնող չկա, ու մենք այսպես անտեր և անտիրական գոյություն ենք քարշ տալիս 2 իրարից խիստ տարբեր աշխարհներում, որտեղ ծնողները ցա վից կծկված իրենց բալեքին են որոնում, իսկ մյուսում` աթոռին կա ռչած` վերարտադրված, սակայն պատասխանատվության

զգացում չունեցող, լպ իրշ ինքնահավանների` պատրաստ ամեն հնարավոր կեղծիքների և ստերի, բացի իրենց բուն պարտականությունները գիտակցելու տարրական զգացումից, որ անձին է տրված։
Լավ, էսպես մինչեւ ե՞րբ.. մի ծառ էր կտրվում, բոլորս դուրս էինք գալիս, որ փրկենք մյուս ծառերին, լավ բա մարդը մի ծառի չափ էլ չկա՞.. չկա, էլի՞։

(Visited 6 times, 1 visits today)